വേവ്

............
എൻ്റെ ഹൃദയം തീർത്ത കാടകത്തിൽ നിന്നെ ഞാൻ ഒളിപ്പിക്കുന്നു.
ഒരു തിരി വെച്ചു നിന്നെ ഓർക്കാനൊന്നുമല്ല.
ആർക്കും തൊടാനാവാത്ത
നിന്നെ
ഒന്ന് തൊടാൻ.
വേണ്ടെന്ന് പറയരുത്
ദൈന്യം പകർത്താനല്ല
കണ്ണീരുപ്പാൽ നിന്നെ ഊട്ടാൻ.
തോറ്റു പോയിട്ടും മരിയ്ക്കാത്ത സുഹൃത്തേ,നിൻ്റെ
പച്ചപ്പേരാണ് മനുഷ്യൻ.
നിൻ്റെ കണ്ണിലെ നോവു കൊണ്ടൊരു കടൽ തീർക്കണം
ആകാശമായി അതിൽ അലിഞ്ഞിരിയ്ക്കണം
ഇടയ്ക്ക് കടലാസുതോണിയിറക്കി
അക്കരെപ്പോണം!
അപ്പോൾ ഞാൻ ഓർക്കും,
നിൻ്റെ മുടിയിൽ കാറ്റി റങ്ങി വരുന്നതും
കണ്ണിൽ നിലാവുദിയ്ക്കുന്നതും
സ്വപ്നം വർഷമാകുന്നതും
ചിരി വെയിലായി പൂത്തിറങ്ങുന്നതും ...
അപ്പൊഴേയ്ക്കും ഞാൻ ദി ക്കു തെറ്റി അലയുകയാവും.

നിൻ്റെ കെട്ടിലുള്ളതെല്ലാം
എൻ്റെ പാത്രത്തിലിപ്പൊഴും വേവാതെ തിളയ്ക്കുന്നു.
ഇന്നലെ ബാക്കിയിട്ട ചോറിൽ നീ കൂനിക്കൂടിയിരുന്നു
നിലവിളിയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഈ വേവാത്ത നോവു തിന്ന്
പാടാനെ എനിക്കറിയൂ,
കാടകത്തിലെ കാറ്റായ് വന്നു
നീ തച്ചുടയ്ക്കുക
ഒന്നും വേവാത്ത
ഈ മൺകുടത്തെ..