തുഷാരഗിരി

നീ എന്നെ അണിയിച്ച നീലത്തണുപ്പ്

വിരുന്നുവരുന്ന കോടമ‍ഞ്ഞില്‍

കൊരുത്ത കൈവിടാത്ത സ്നേഹം.

മലമുകളിലേക്കുള്ള യാത്രയില്‍

വേരുകളുടെ ഇണപിരിയാത്ത വേഗം.

ജീവജാലങ്ങളുടെ നിതാന്ത നൃത്തം.

മരക്കണ്ണില്‍ തെളി‍ഞ്ഞ ആകാശകണ്ണാടി

ചെടികളു‍‍ടെ തൊട്ടു തൊ‍‍ടാത്ത പരിഭവം

നീ ചാടിയൊളിക്കുന്നു പാറക്കൂട്ടങ്ങളില്‍

കളിയായ് വന്നു ഈറനണിയിക്കുവാന്‍

പറയാനുള്ളതെല്ലാമൊളിപ്പിച്ചു പതയുന്നു

നിന്നെ നയിക്കുന്ന കല്‍ക്കൂട്ടങ്ങളില്‍,

ചുറ്റും മാമരങ്ങള്‍ നിശ്ചലങ്ങളാകവെ.

ഇടക്കു വന്നെത്തുന്നു തങ്കവെയില്‍

നി‍‍ഴല്‍ നോട്ടങ്ങള്‍ പോലവേ,മറയുന്നു

ഒന്നും പറയാതെ വനസ്ഥലികളില്‍.

​വാക്കാല്‍ പതറുന്നു കാറ്റില്‍ശ്ലഥ

മേഘക്കീറായ് സ്വരപഞ്ചമം.

നിശ്ചലമായ് കാത്തിരിക്കുന്നു കരുണം

ഏകാന്ത ഭാരമായ് നൂലട്ടകള്‍.

എന്നിട്ടും ചിരിച്ചൊഴുകുന്നു നീ

പിന്‍വിളി വിളിക്കാതെ തിരി‍ഞ്ഞൊന്നു

നോക്കീടാതെ ,എത്രകാലമെന്ന

പൊട്ടും നെടുവീര്‍പ്പടങ്ങിടാതെ.

 

തോന്നല്‍

മറന്നു  പൂത്ത നേരമൊക്കെയും
മറന്നു കൊതികൊണ്ട് മറന്നതൊക്കെയും
വേരും ഉടലും പടിയിറങ്ങേ
ഒന്നു കണ്ടെങ്കിലെന്നൊരു തോന്നല്‍